📍سوره یوسف ایه ۵۴ و ۵۵

فرمانروای مصر به حضرت میگوید:

تو در نزد ما یک جایگاه ویژه داری و امین هستی

و مورد اعتمادی، اینجا دو ویژگی را میگوید؛

آیه ۵۵ حضرت داره به ملکه میگوید، و اعلام کاندیداتوری میکند

(میگوید حالا که ما را قبول داری منو قرار بده برای امور و کارها و خزاین را بهم بده چون هم حفیظم هم علیمم ، هم تعهد دارم هم تخصص، هم امینم هم بلدم)

حضرت از مسئله جامعه مصر در مورد بحران صحبت میکند و می داند که ریشه مشکلات جامعه اقتصاد است و میداند باید کسی باشد که امین باشد و بلد باشد، الان برخی می گویند دین از سیاست جداس

می گویند که مملکت را به دست اونایی که فقط علیم اند بسپارید(ولی باید دست حفیظ و علیم باشد)و این دو ویژگی باید باشد.شاید علیم بودن برای یک مقطع خوب باشد ولی بعد باز هر دو مهم و بیشتر تعهد و امین بودن مهم تره و در قران هم اول امده دین از سیاست جدا نیست همان فردی که پیامبر است اتفاقا برای مملکت داری بهتر است. ولی امروزه برخی با الفاظ بازی می کنند و این صرفا بازی کردن با الفاظ هست که مردم را می خواهند توجیه کنند که فقط علیم بودن کافیه

📍در سوره بقره 

داستان حضرت طالوت را میگوید که وقتی کار سخت شد، گفتند ملکی را برای ما قرار بده تا با دشمنان بجنگیم و راحت شویم، خدا در پاسخ اینها می گوید حضرت طالوت را انتخاب کردیم

ولی آنها میگویند ما از طالوت محق تر بودیم و طالوت فقیر است و مال ندارد و اعتراض در انتخابات خدا کردند. اینجا باید دقت کرد امروزه اگر خدا هم رییس جمهور انتخاب کند باز عده ای اعتراض می کنند.

خدا میگه چرا اونا برگزیدم چون خدا به او گستردگی در علم و جسم داده ، پس تعهد و تخصص مهم بوده ،(پس مبنای خلیفه در روی زمین تعهد و تخصص است) رهبر باید با علم و دانش ، مصلحت جامعه را تشخیص دهد و با تشخیص درست امور و کارها را انجام بدهد

📍آیه ۲۶ قصص

در مورد دختران شعیب و آب آوردن موسی و …گفته است. یکی دختران گفت ای پدر اون را مستاجر و اجیر خودت کن چون ایشان قوی و امین است هم تعهد دارد هم تخصص دارد.

📍سوره رعد آیه ۱۱

خدا اصلا قصد ندارد در امور مردم دخالت کند. هم پیشرفت هم پسرفت به دست خود مردم است. خدا هر چیزی مردم بخواهند را برایشان می خواهد.  خداوند قضاى حتمى رانده كه از هيچ بنده‌اى نعمتى را كه به او ارزانى داشته از او سلب نكند، مگر آنكه خود بنده كارى كند كه مستوجب سلب نعمت شود، در آن صورت آن نعمت را بخاطر آن گناه سلب مى‌كند، و اين همانست كه در قرآن كريم فرموده:(إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بانفسهم ، پس میگوید مردم خواستند پس تبعاتش هم ببینید چه خوب چه بد…

برخی مواقع انسان کارهایی را انجام می دهد که فکر می کند آن کار گناهی محسوب نمی شود اما غیر از اینکه بسیاری از انسانها از گناه بودن بسیاری کارها اطلاع کافی ندارند از اینکه این قبیل کارها آثار وضعی نیز بر آنها می گذارد هم اطلاع ندارند.

مثلا وقتی با بسیاری از نوجوانان برخورد می کنیم می گویند ما آهنگ گوش می کنیم اما این آهنگ روی ما هیچ تاثیری ندارد اما آیا اثر وضعی ندارد؟!

این مورد را باید بررسی کرد که آیا آن آهنگ که گوش دادن آن در بین مردم رواج بیش از حدی نیز پیدا کرده است جزء کارهایی است که گناه محسوب می شود یا خیر؟ که اگر اینگونه باشد(بیشتر آهنگها اینگونه است) که ادامه این امور حتما غیر از آثار نامطلوب، گناه هم به دنبال دارد.

در این نوشتار می خواهم این را بگویم که آثار وضعی برخی از کارها آنقدر ظریف و کم کم اتفاق می افتد که گاها خود فرد متوجه آن تا مدتها نمی شود و یا شاید تا سالیان سال وقتی بر روی او اثر می گذارد نمیداند این تاثیر کدام عملکردش است و فقط آسیبی که متوجه اش شده و بروز کرده مثل افسردگی، نا امیدی، آثار سوء جسمی و… را مشاهده می کند

پس در این زمینه باید چه کاری انجام داد؟!!!!

مجموعه های فرهنگی و همچنین تشکل های انقلابی و مسجدی دچار یک #معضل شده اند . معضلی برای نوجوانان و جوانان فعال و پر تلاش که دغدغه ی آن ها جامعه و جریانات فرهنگی است . اما چرا معضل؟! مگر قرار نیست مجموعه های فرهنگی معضلات را حل کنند و حالا چه شده است که خود نیز تبدیل به یک معضل شده است؟! معضلی که میخواهم شرح بدهم شبیه یک دستگاه خرد کن عمل میکند . با وجود این مثال به وضوح برایتان مشخص شد که بر چه امری قرار است صحبت کنیم . نمیدانم تاکنون فیلم و یا دستگاه های خرد را از نزدیک دیده اید یا خیر …. در آن ها سبزی یا … می ریزند و در عرض چند ثانیه خرد میشود . مجموعه ها نیز دقیقاً همین گونه عمل میکنند . در نظر اول مراکز فرهنگی بسیار جای خوبی برای فعالیت میشود اما وقتی مدتی فعالیت کنید می بینید باعث جلوگیری از رشد شما می شود . شما در دل مجموعه خرد میشوید و در نهایت نیز هضم میشوید . اما این صحبت برای مجموعه هایی استفاده میگردد که به جای یاددادن ماهی گیری ، ماهی تحویل دانش اموز می دهند . آن جا که باید #الگوی یک عمل را یاد دهند و یا استعداد های نهفته ی دانش آموزان را #شکوفا کنند باعث آن می شوند که این اتفاق نیفتد . اما در واقعیت وظیفه ی ذاتی یک مجموعه چیست؟! مگر غیر از این است که مجموعه های فرهنگی باعث رشد و تعالی اجتماعی یک فرد بشوند و به آن ها راه های مختلف زندگی به سبک اسلامی را آشنا کنند؟ درست همین است که به آن ها راه زندگی کردن یاد دهیم و از خطوط و مرز های خود خارج نشویم. به آن ها راه نشان دهیم . پس فهمیدیم که اشتباه کار کجاست ، آن جا که باید بال و پر دهیم نمی‌دهیم ، و آن جا که اجازه ندهیم از خطوطشان خارج شوند اجازه می دهیم . حال هر چه مرکز و مجموعه بزرگ تر باشد ، تعداد بیشتری در این جریان هضم میشوند . مجموعه و مرکزی موفق است که بتواند تعداد خطا را کاهش دهد ، رو به جلو حرکت کند و باعث بشود دانش آموزان ، راه درست زندگی کردن را بیاموزند .

نمیدانم از کی باب شد که این دنیا شد دنیای سلام حالت چطوره مردمانی که هر روز صبح سوار بر دوچرخه ای از کنار جوب آب که رد می شدند با سلامی رسا به پیرمرد خسته کنار جوب خوش و بشی میکردند؟؟!!!

و اکنون همه سلام ها ختم به اینستا و تلگرام…

و همه دیدنها ختم به پستی در اعماق دنیایی که رنگ  بویش بی روح و فارغ از گرمای دستها و تب گرم چشمهاست

آه چقدر آسوده کنار هم بودنها را کنار گذاشتیم و با هم نبودنها را انتخاب کردیم!!!

تمام لحظه هایی که بچه ها در کوچه ها در پی توپ پلاستیکی میدویدند تمام شده است

تمام لحظه های ناب که با مادر بزرگ عصرها برای لختی آرامش به زیر سایبان درختی مینشستیم و او برایمان قصه می گفت و ما با خواهر کوچکمان نقاشی میکشیدیم…

دیگر گذشت لحظات خوش آن روزها…

علاقه ای به دنیای مجازیتان ندارم…

و امر مهم دیگر این است که تزکیه نفس بدون استاد روحی میسر نیست و روایات زیادی بر این امر دلالت دارد و حتی خدای تعالی برای رشد بیشتر حضرت موسی برای او استاد تعیین می‌فرمایید (سوره کهف)، و لذا شخصی که به او حالت یقظه و بیداری دست داده باید به دنبال یک استاد که خود عالم و مهذب و مورد تایید اهل بیت عصمت و طهارت باشد بگردد که با توسل جدی به امام زمان علیه السلام می‌تواند به عالمی ربانی دست پیدا کند و خود را تحت تربیت‌های روحی آن استاد الهی قرار دهد تا روحش تزکیه شود و به سلامتی روحی دست پیدا کند.

ما یک «شهادت» داریم و یک «اعتراف»… 

اگر در محکمه دیگری بر علیه مجرم و گنه کار حرف بزند این «شهادت» است، اگر مجرم خودش بر علیه خودش حرف بزند،این «اعتراف» است.

‌قرآن درباره ی اعضا وجوارح کلمه «شهادت» را به کار برده،

نه «اعتراف»…

‌«شهد علیهم سمعهم وابصارهم وجلودهم بماکانوا یَعمَلون»

‌[صافات آیه ۲۰]

‌‌پس درقیامت وقتی دست وپا و اعضا وجوارح «شهادت» میدهند معلوم میشود که دست و پا و اعضا گناه نکرده اند، و الا قران میگفت «اعتراف»…‌پس معلوم میشود

انسان انها را با زور در بی راهه مصرف کرده، لذا در قیامت اعضا عذاب نمیشوند! بلکه «جان» عذاب میشود.

‌این اعضا و جوارح در همین دنیا هم معترض به گناهان ما هستند، اماگوش نوا نیست…
آیت الله جوادی آملی

سوال:داشتن محبت به خدا،  چه نقشی در سیر و سلوک و تزکیه نفس دارد؟ 
جواب:

بالاترین انگیزه ای که انسان را وادارمیکند درمسیر تقرب به خدا گام بردارد محبت به خدا واولیائش میباشدهرچه انسان محبتش به خدامتمرکزتروبیشتر باشد سرعت سیر وتقربش به خدا بیشتر میشود. محبت از خواست شروع میشود وبه جایی که خدامیفرماید«والذین امنوااشدحبالله»بایدبرسد تا انسان را از همه جاذبه ها وتعلقات دنیایی رها کند

کمترین میزان محبت که دون ان انسان موردسخط میگیرد حدی است که طبق فرموده قران انسان هیچ چیز رانباید بیستراز خدا دوستداشته باشد«قل ان کان اباؤکم وابناؤکم واخوانکم وازواجکم وعشیرتکم واموال اقترفتموها وتجارة تخشون کسادها ومساکن ترضونهااحب الیکم من الله ورسوله وجهادفی سبیله فتربصوا حتی یاتی الله بامره»اگرانسان پدر ومادر فرزندان همسر اموال وکسب وکار را از خدا بیشتر دوست بدارد درخطر بسیاربزرگی قرارگرفته

ومصادیق اتم واکمل محبت به خدای تعالی خاندان عصمت وطهارت علیهم السلام هستند که در زیارت جامعه میخوانیم «..التامین فی محبة الله»ومامیتوانیم با اظهارمحبت به این بزرگواران در محبت به خدای تعالی پیش برویم «من احبکم فقداحب الله»واز دیگر الگوهایی که در مکتب اهل بیت درس محبت را اموختند میتوان به حضرت شعیب وابراهیم اشاره کرد که حضرت شعیب درمحبت خدااینقدر گریه کرد تا بیناییش را از دست داد وخدا چشمانش را به او باز گرداند دوباره گریه کرد تابازهم بیناییش را از دست داد وخدابازهم بیناییش را باز گرداند واین قضیه چند مرتبه تکرارشد تا خدا سرانجام کلیمش حضرت موسی را همنشین اوساخت ویا حضرت ابراهیم برای شنیدن نام محبوبش خدای تعالی نصف وبرای مرتبه دوم تمام اموالش را بخشید .

پس اگر کسی میخواهدبه مقام قرب وهمنشینی حضرت ولی عصر ارواحنا فداه نائل شود باید محبتش رابرای خدا خالص کند

یاعلی

“چگونه در عصر غيبت می توان خود را به كمالات رساند؟ ان هم با همه فسادی که الان وجود دارد”
پاسخ:
 انسان در هر زمانی- ولو در عصر فرعون يا عصر يزيد و يا در عصر جاهليت پيش از اسلام- می تواند انسان بشود و به دستورات نماينده معصوم خداوند - كه در هر زمانی، در ميان بشر حضور دارد - عمل كند و به سعادت برسد و در اين زمان هم انسان اگر بخواهد، می‌تواند با راهنمایی علمايی كه نماينده عام امام زمان عليه السلام در ميان مردم هستند(در مورد شرایط علمای مورد نظر بعدا توضیحاتی داده میشود) ، راه راست را در پيش بگيرد و مثل زمان ظهور به مقصد برسد و هيچ فرقی با زمان ظهور نمی‌كند، فرقی كه هست، در بعد اجتماعی است؛ يعنی در زمان حاضر، اجتماع (اكثريت مردم) از امام زمان عليه السلام غافل و روی گردان شده و لذا از راه راست منحرف شده و در بيابان هاى جهالت فكری خود سرگردان شده است؛ اما آنان ‌كه در جاده و صراط مستقيم الهی و اطاعت از خاندان عصمت و طهارت عليه السلام پابرجا مانده اند، تنها و انگشت شمارند و در عصر ظهور، همه‌ی  مردم به اتوبان و شاهراه الهی باز می گردند.
بنابر این انسان اگر در ميان آن‌هايی باشد كه از اتوبان و شاهراه مستقيم دستورات خاندان عصمت و طهارت عليهم‌السلام خارج شده اند، بايد نگران باشد و هر طور شده خود را به راه اصلی بازگرداند، هرچند مردم سخن او را نپذيرند و به او خرده بگيرند كه تو راهت را از ما جدا كرده‌اي و به قول شما با وجود هزاران فساد كه در اين عصر سرگردانی به چشم خود مي بينيم، حركت در اتوبان هموار خاندان عصمت و طهارت عليهم‌السلام معنایی ندارد، پس بايد از اين انحراف عمومی و غفلت از امام زمان ارواحنافداه بازگشت كرد، توبه نمود، و روح و قلب را تسليم امام زمان عليه السلام كرد، كه آن حضرت انسان را به تدريج به اتوبان و شاهراه صراط مستقيم باز می ‌گردانند و البته بايد صبور بود و عجله نكرد، زيرا بازگشت به جاده اصلی بالاخره زمان می ‌برد و يك‌دفعه نمی ‌شود از بيابانی دور افتاده كه در آن چندين سال از راه راست فاصله گرفته‌ايم، به يك‌باره خود را در اتوبان ببينيم؛ 
اما اين را بدانيد، به مجرد آن‌كه انسان از خواب غفلت بيدار شود و قلب خود را به امام زمان عليه السلام بسپارد و خالصانه از آن حضرت كمك بخواهد، يقيناً درهمان لحظه امام عصر ارواحنافداه شفاعت کرده و خداوند ، ملائكه و مؤمنين را به طور مستقيم و غير مستقيم مأمور هدايت و بازگرداندن او به جاده اصلی می كنند، هر چند خود او متوجه نباشد.